Σε καταλαβαίνω, γυναίκα, γιατί έχω βρεθεί στη θέση σου. Δεν έχω ζήσει την ίδια ζωή με τη δική σου, αλλά έχω βιώσει το ίδιο συναίσθημα. Σε εκείνη τη λεπτή ισορροπία ανάμεσα στο να είσαι παρούσα για όλους και να χάνεις λίγο από σένα. Στο χαμόγελο που βγαίνει σχεδόν αυτόματα, ενώ μέσα σου κουβαλάς σκέψεις που δεν βρίσκουν εύκολα λέξεις.
Σε βλέπω, όταν συνεχίζεις, όχι επειδή δεν κουράστηκες, αλλά επειδή έμαθες να προχωράς ακόμα και κουρασμένη, ακόμα και όταν δεν είσαι σίγουρη, ακόμα κι όταν αναρωτιέσαι αν αξίζει. Και θέλω να στο πω, όπως θα το έλεγα στον εαυτό μου, χωρίς υπερβολές: δεν χρειάζεται να γίνεις κάτι άλλο, για να σ’ αγαπήσουν. Φτάνει η μοναδικότητά σου. Δεν μπορείς να φανταστείς πόσο πολύτιμη είναι!
